"Allah Resûlü (Aleyhisselatü Vesselam) buyurdu ki:

– İnsanlardan en beğendiğim, en hoşlandığım kimse, şu vasıfları taşıyan kimsedir:

a. Allah ve Resûlü’ne inanır,

b. Namazını kılar,

c. Zekâtını verir,

d. (Helâlinden) kazanarak malını çoğaltır,

e. Dinini (dindarlığını) korur,

f. (Fitne zamanında) tenhaya çekilir (gruplara ayrılmış, birbirine düşmüş insanlar arasına karışmaz)..."

(İbn-i Ebi’d-Dünya)

Efendimiz Aleyhisselatü Vesselam Buyurdu ki:

"Allah’ı kullarına sevdirin ki, Allah da sizi sevsin."

(Ramuzu’l Ehadîs)

---

İnsan, Allah’ı bilmek (Marifetullah) ve onu sevmekle (Muhabbetullah) mükelleftir.

İnsan, kendisi Allah’ı sevdiği gibi, başkalarına da Allah’ı sevdirmeye çalışmalıdır. Bu takdirde o, Allah’ın sevgisini, rızasını kolayca kazanır.

Rivayete göre, Allah Tealâ Davud (a.s)’a:
– Beni kullarıma sevdir, buyurmuştur.

Davud (a.s) da:
– Bunu nasıl yapayım? diye sorunca,

Allah Tealâ ona şu açıklamayı yapmıştır:
– Kendilerine verdiğim nimet ve ihsanlarımı, onlara hatırlat. Çünkü onlar, ancak iyiliklerini gördüklerini severler.

İbn-i Abbas’tan(Radiyallahu Anh):

"Bir gün, üzerimizden bir bulut geçti.

Allah Resûlü Aleyhisselatü Vesselam:
– Bu bulut, Yemen’in Darîh vadisini sulayacaktır. Buluta müvekkel olan melek, bana öyle haber verdi, dedi.

Daha sonra Yemen’den gelenler, aynı gün Darîh vadisine yağmur yağdığını söylediler.

(Beyhakî)

---

Kainatta tabiî sayılan her olay, tesadüfî, kendi kendine, başıboş, rastgele değildir. Büyük bir plân ve şaşmaz bir düzen içinde cereyan ederler. Bu planı tatbik ve düzeni teminle vazifeli melekler vardır.

İslâmiyet mü’mini, Allah’ın kainata koyduğu bu düzene ve kanunlara boyun eğmekle yükümlü tutmuştur.

"Allah kimseyi, cehille azîz kılmamıştır.
Allah kimseyi de, ilimle zelîl yapmamıştır."
(Ramuz)

Öğrenin.
Cahiller olarak ölmeyin.
Allah cehalet özrünü kat’iyyen kabûl etmez."

(Ramuz)

Resulu Ekrem Aleyhisselatü Vesselam Buyurdu ki:

"Allah kuluna bir nimet ihsan ettiğinde kul, elhamdülillah derse, bu hamd, o nimetten daha faziletli ve hayırlı olur."

(Ramuzu’l-Ehadîs)

---

Her nimet, hamd ve şükür gerektirir.

Ama ne yazık ki, nimet sahipleri, çoğu zaman bu gerçekten gâfildirler. Sahip oldukları nimete şükretmeyi unuturlar. Tersine nankörlük yaparlar.
Bu sebeple, bir kulun sahip olduğu nimetlere karşı elhamdülillah diyerek hamdetmesi, şükür vazifesini yerine getirmesi, büyük bir lütuf ve mazhariyettir.

Hatta nimete şükür, nimetin kendisinden çok daha hayırlı ve faziletlidir. Ondan daha büyük bir nimettir.